భావలహరి

 పశ్చిమం తనను కబళిస్తుందని తెలిసినా వడివడిగా సూర్యుడటే సాగుతున్నాడు. భద్రంగా దాచుకున్నదంతా దోస్తుందని  తెలిసినా పువ్వు భ్రమరాన్ని స్వాగతిస్తోంది. మనసులో ఒంటరితనాన్ని ఎవరితో పంచుకోవాలో తెలియక  అందరినీ తాకి చూస్తోంది గాలి. పైనింకా ఏదో ఉందని అందుకోవాలని చేతులు జాచి ఎగిరి పడుతోంది దీపశిఖ. యుగాలుగా పొందాల్సిందేదో పొందలేదని మనసు కరిగివారుతోంది ఆకసానికి. నువ్వంటే ఏమిటో అగుపడనీక  అంతటా నీవై నిండిన అంతర్యామి.... ఎప్పటికీ కనిపించకు గుప్పిట వీడితే....  అదే అంతం కాదు కదా?