భావలహరి

ఏదో ఒకటి తెలుస్తూనే ఉంటుంది, కొత్తగా ఏదో నేర్చుకున్నట్టుగానే ఉంటుంది,  ఒకరిద్దరైనా కలుస్తారు. వాళ్ళు నాలోకి, నేను వాళ్ళలోకి పయనించాక ఎవరమూ ఒక్కరిగా మిగలం. కన్నీళ్లుగానో, బిగ్గర నవ్వులుగానో, లోపలికి ముడుచుకున్న మనుషులుగానో మారి, ఆ కలయికల పిదప విడివడి వచ్చిపోయే కరెంటుకు వెలిగి ఆరిపోయే బల్బుల్లా మిగిలిఉంటాం. నువ్వెవరికోసం వెతుకుతుంటావో, నిజానికి వాళ్ళు నీ ఎదుటే వుంటారు, ఎలాగైతే నిన్ను నీవు గుర్తుపట్టనట్టు వాళ్లనూ గుర్తుపట్టవు. మేల్కొని ఉన్న రాత్రుల్లో జీవితం నీ సమక్షంలో తచ్చాడినట్లు ఆ క్షణాల్లో మాత్రం బతికుంటావు. ఆ బతికిన ఘడియల గడియ తీయడం, మూయడం మాత్రమే జీవితం.

*అలసిన వేళ అమ్మలా జోలపాడి,అలిగిన వేళ నాన్నలా అలక తీర్చిన జ్ఞాపకాల బాల్యం* అన్నాచెల్లెళ్ల అనుబంధం

కేయూరాణి న భూషయంతి పురుషం హారా న చంద్రోజ్వలా  న స్నానం న విలేపనం న కుసుమం నాలంకృతా మూర్ధజాః  వాణ్యేకా సమలంకరోతి పురుషం యా సంస్కృతా ధార్యతే  క్షీయంతేఖిల భూషణాని సతతం వాగ్భూషణం భూషణం   భావము: మనిషికి బంగారు ఆభరణాలు, ముత్యాల హారాలు అలంకారం కాదు. పూల మాలలు, పరిమళద్రవ్యాలు, స్నానాలు ముఖ్యం కాదు. సంస్కారంతో కూడిన మాటలే మనిషికి సిసలైన అలంకారాలు. పైవన్నీ క్షీణించేవే, క్షీణించని మంచి మంచిమాటయే సిసలైన ఆభరణం

నే రాసే అక్షరం... గుండె చీల్చుకొచ్చినా నెత్తురోడదు.. భావాలు, భావోద్వేగాలనే ఒలికిస్తుంది తప్ప! కన్నీటిలో పుట్టుకొచ్చినా కాగితాన్ని తడుపదు..బాధని, ఆవేదనను ఒంపుతుంది తప్ప! ప్రేరణ నింపేలా పిడికిలి బిగించినా... మనిషిలోకి తొంగిచూసే తలుపై తెరిచినా.. మదిలోకి ప్రసరించే వెలుగై నిండినా... నా అక్షరాలు చెదరని, బెదిరని సూర్య చంద్ర ప్రకాశాలు! ~ అడుసుమల్లి రవి కుమార్